Autorka: Małgorzata Czarnecka

Stare chińskie przysłowie mówi "Im więcej wiesz, tym więcej masz szczęścia". I chociaż nie propagujemy w tym miejscu zasady, która ciągle jest obecna w szkołach czy na studiach - zakuć, zdać, zapomnieć, to jednak stoimy na stanowisku, że z racji rozwoju i zmian we współczesnym społeczeństwie, zdobywanie wiedzy i doświadczeń, nabywanie nowych umiejętności nie ma swego z góry określonego końca.

Bo czy z ręką na sercu jesteś w stanie stwierdzić - wiem już dostatecznie dużo, jestem tak mądry, że nie muszę dalej się męczyć i wysilać? Na pewno nie. Część z Was przy tej okazji pewnie stwierdzi, że jest już za stara na naukę. Otóż nic bardziej błędnego.

Już żyjący na przełomie XVI i XVII wieku filozof Jan Amos Komeński dosadnie stwierdzał iż " Nauki w każdym wieku potrzebują i tępi , i uzdolnieni, i bogaci, i ubodzy, i ci którzy mają innym przewodzić, i ci , którzy mają być podwładnymi, po to, aby byli ludźmi, a nie tępymi bydlętami ani bezwładnymi klocami". Teoria ta ma także swoje podstawy w psychologii rozwojowej, która twierdzi, że osoba dorosła, mimo postępującego procesu starzenia się biologicznego, przez całe życie dysponuje znacznym potencjałem rozwoju, a co za tym idzie i możliwościami uczenia się, bowiem za procesy uczenia się dorosłych odpowiada tzw inteligencja skrystalizowana ( w odróżnieniu od inteligencji płynnej, która jest w zasadzie wrodzona).

Inteligencja krystaliczna może rozwijać się przez prawie całe życie człowieka, pod warunkiem, że osoba taka będzie cały czas wykorzystywać swój umysł. I tak jak ćwiczenia fizyczne sprawiają, że jesteśmy sprawni ruchowo, tak ćwiczenie umysłu zapewnia nam długotrwałą zdolność uczenia się.

Skuteczność i efektywność uczenia się dorosłych zależą od tego, jaką strukturę wiedzy im zaproponujemy, na ile mogą wykorzystywać dotychczasowe umiejętności, nawyki, postawy, bowiem ludzie dorośli uczą się najlepiej, gdy w procesie mają możliwość odwoływania się do własnego doświadczenia w rozwiązywaniu pojawiających się problemów bądź osiąganiu celów; rozumieją znaczenie i wartość tego, czego się uczą; mają wpływ na przebieg szkolenia; działają dobrowolnie;oni i ich doświadczenia są uznane za cenne i przydatne w trakcie szkolenia; mogą "wyrażać siebie" , nie obawiając się oceny ze strony prowadzącego;mogą popełniać błędy nie będąc "osądzanymi",są aktywnie zaangażowani w proces uczenia.

Wg badań zapamiętujemy tylko 10% z tego co czytamy, 20% z tego słyszymy, 30% z tego co widzimy, 50% z tego co słyszymy i widzimy, 80% z tego co mówimy, a aż 90% z tego co robimy. ("To, czego wysłucham zapomnę; to, czego wysłucham i zobaczę, zapamiętam; to, czego wysłucham, co zobaczę i o czym będzie można z kimś podyskutować, zaczynam rozumieć, to, czego wysłucham, co zobaczę, przedyskutuję i zrobię, pozwoli mi zdobyć wiedzę i umiejętności; to, czego nauczę innych, doprowadzi mnie do mistrzostwa") I dlatego tak ważne jest, aby liderzy organizacji mieli świadomość, że powinni przy wyborze oferty szkoleniowej zwracać uwagę nie tylko na treść merytoryczną, ale także na metodę jaką są prowadzone zajęcia i aby z oferty rynkowej wybierali te, które opierają się na metodach aktywnych.