fragment pracy mgr Agnieszki Maszkowskiej napisanej pod kierunkiem Prof. Dr hab. Piotra Glińskiego "Trenerzy w organizacjach pozarządowych na tle procesu profesjonalizacji trzeciego sektora w Polsce" (Instytut Socjologii; Wydział Historyczno - Socjologiczny; Uniwersytet w Białymstoku; 2004)

Po pierwsze, trener nie jest głównym źródłem wiedzy, ekspertem, jest natomiast osobą organizującą sytuację, w której uczestnicy będą mogli czegoś doświadczać i eksperymentować . "Zadanie prowadzącego nie polega więc na przygotowywaniu wykładów, ale na planowaniu aktywności uczestników szkolenia, na przygotowywaniu zadań i problemów oraz na dostarczeniu pomocy, materiałów i ułatwianiu ich wykorzystania" ^1. Po drugie, trener pełni często rolę facylitatora [z fr. faciliter- ułatwiać]. Tym określeniem nazywa się osoby, których zadaniem jest wspieranie, ułatwianie procesu uczenia się. Facylitator pomaga grupie w zapoczątkowaniu procesu definiowania problemów, które ma ona do rozwiązania. Nie podaje on jednak żadnych gotowych rozwiązań, ogranicz a własne wypowiedzi do minimum, nie ma większej władzy niż reszta grupy. Facylitator może pełnić funkcjęmoderatora dyskusji, ² stymulować aktywność uczestników, pomagać w rozwiązywaniu konfliktów ³. Dzięki temu nie jest osobą odpowiedzialną za to, czego nauczą się uczestnicy szkolenia. Odpowiedzialność za proces uczenia się spoczywa na nich samych. Po trzecie, metody aktywne wymagają od trenera większego nakładu czasu, znajomości procesów dynamiki grupowej i rzecz jasna umiejętności zastosowania odpowiednich metod i technik interaktywnych.

¹ Łaguna M., 2004, Szkolenia. jak je prowadzić, by..., s.141; Gdańsk, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

² Funkcja moderatora polega na prowadzeniu dyskusji poprzez umiejętne postawienie problemu, zadawanie pytań i nakłanianie do aktywności jej uczestników.

³ Rola facylitatora polega na stworzeniu osobom uczącym się jak jak największego obszaru swobody, unikaniu narzucania im swoich propozycji rozwiązania problemu, tak, aby sami mogli podejmować ważne dla nich decyzje (por. J.Heron, 1989, s.11: G. Titley, 2002, s.16)